Nice Smile Memo

ผ้ายันต์ที่อึนโอพบถูกผูกไว้ตามต้นไม้ ในแต่ละทิศ ขาดแต่ตะวันออกเฉียงใต้ นางแม่มดรับรู้ได้ว่ามีบางคนเข้ามายุ่งกับผ้ายันต์ที่ติดไว้ บนสวรรค์ ลูกแก้ว ที่มหาเทพและยมราชกำลังจ้องมองอยู่ค่อยๆ เกิดรอยร้าวมาขึ้นทีละนิดๆ ในทุกๆครั้งที่ อึนโอดึงผ้ายันต์ออก อึนโอพบผ้ายันต์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดอยู่ที่ปลายกิ่งไม้ซึ่งยื่นออกไปที่ริมผา ขุนนางสามคนเห็นเป็นโอกาสจะทำร้ายอึนโอ แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร อึนโอคว้าผ้ายันต์และตกลงไปซะก่อน บนสวรรค์ ลูกแก้วแตกออก “ต้องอย่างนั้นสิ” ท่านยมราชเอ่ย “ในที่สุดเวลานั้นก็มาถึง” มหาเทพสำทับ “มูยองเจ้าลงไปดูหน่อยสิว่ามีร่องรอยอะไรอีกหรือไม่”  มหาเทพหันไปสั่งยมทูตมูยองก่อนจะหันไปพูดกับยมราช “มนุษย์ก็ไม่เลวนักจริงมั้ย” มหาเทพอมยิ้ม อารังตามหาอึนโอไปถึงสุสานกระดูก นางพบกับมูยอง ยมทูตไม่ยอมพูดอะไรกับนาง มูยองสัมผัสผ้ายันต์ “มูยอน..หรือว่านี่..เจ้า..” เขารำพึงกับกับตัวเอง นางแม่มดโมโหมากเรื่องผ้ายันต์ นางยังไม่ทันได้กล่าวอะไร ชอยจูวาลรีบก้มลงขอโทษเรื่องอารังที่ยังไม่ตาย ทำให้นางรู้ว่าอารังกลับมามีชีวิตได้อีก อารังเห็นร่างของอึนโอที่ด้านล่างของหน้าผานางพยายามไต่เชือกลงไ...

ชอยจูวาลทำงานพลาดไม่สามารถนำร่างหญิงสาวมาให้นางแม่มดได้ เขาเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย จนเห็นได้ชัด ผู้เป็นพ่อเข้ามาถากถาง "เจ้าจะหาหญิงสาวมาให้นางทุกครั้งได้อย่างไร ยิ่งเมื่อเจ้าใช้วิธีนี้" ชอยจูวาลฟังด้วยอารมณ์โกรธ "ยังไงซะข้าก็เป็นเหมือนรุ่นพี่ของเจ้า จริงหรือไม่" ใต้เท้าชอยยังคงถากถางชอยจูวาลอย่างที่ผู้เป็นพ่อไม่น่าจะทำ โดลแซวิ่งเข้าไปบอกอึนโอว่าเขาพบบางอย่างผิดปกติ ในขณะที่เขาออกไปหาที่ถ่ายเบา พบว่าพื้นมันแปลกๆ อึนโอรีบไปดูตามที่โดลแซบอก ที่พื้นมีแผ่นไม้ปิดอยู่ ทั้งสองช่วยกันเปิดโดยไม่ทันสังเกตว่ามีผ้ายันต์ปิดอยู่ บนสรรค์มหาเทพกำลังบรรเลงพิณ "ดูจากการบรรเลงพิณในวันนี้ดูท่า จะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นสินะ" ท่านยมเอ่ยแซว มหาเทพไม่ได้เอ่ยอะไร ยังคงดีดพิณไปเรื่อยๆ ในขณะที่อืนโอพยายามจะเปิดแผ่นไม้ที่พื้น เมื่อเสียงพิณบรรเลงเร่งเร้า ไปจนสุดท่วงทำนอง อึนโอก็เปิดแผ่นไม้ได้พอดี "เห็นทีคงต้องเรียกมูยองแล้วสิ" มหาเทพเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นที่พื้นหลุมเต็มไปด้วยหินสีขาวและกะโหลกมนุษย์ โดลแซผงะผงายด้วยความกลัว แต่อึนโอกลับกระโดดลงไป "ไม่นะ ท่านแม่ต้องไม่อยู่ในนี้...

งานนี้มาทำงานและแวะมาเที่ยว  ตลาดน้ำปากช่อง ตอนที่ไปคิดว่าเพิ่งจะเปิดไม่นานนัก พื้นที่ตลาดมีพื้นที่โล่งอยู่เยอะ ล็อคร้านค้ายังว่างๆอยูหลายล็อก มีน้องแพะน้องแกะด้วย ^^ ตอนค่ำแวะดินเนอร์ที่ the smoke house บรรยากาศดีมากลมเย็นสบาย ร้านสวยมากๆ มีมุมให้ถ่ายรูปจนเหนื่อยเลย (แต่อาหารอาจจะแพงไปนิสนึงนะ) เช้าอีกวัน จำชื่อที่พักไม่ได้ซะแล้ว ห้องพักแต่ละห้องขึ้นไปนั่งเล่นบนหลังคาได้ นอนดูดาวได้ (ถ้าเห็นดาวอ่ะนะ) อยู่ใกล้กับตลาดปากช่อง จำชื่อที่พักไม่ได้อ่ะ แวะถ่ายรูปที่ sheep land เดินป่าชิวๆ ที่ อช.เขาใหญ่ ปราสาทหินพิมาย (เรามีนายแบบด้วยงานนี้^^) ที่ขาดไปไม่ได้เลยถ้าไปเขาใหญ่คือ ปาลิโอ ตอนที่แวะไปเป็นช่วง 4-5 โมงเย็นแล้ว ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวถ่ายรูปได้สบายเลย

วันต่อมาเบคโดฮยองพาดาเฮไปยังสถานที่ที่จะก่อสร้างรีสอร์ท เบคโดฮยองถามดาเฮถึงสิ่งที่ยังคาใจ “ เมื่อวานเธอมาสาย เธอไปที่ไหนมาเหรอ รองเท้าเปื้อนโคลนเต็มไปหมด มีที่ไหนในโซลที่จะมีแต่ดินโคลน ” “ ที่ๆ ฉันไปต้องผ่านสนามเด็กเล่นนะคะ ” จูดาเฮมีไหวพริบดีพอที่จะแก้ตัวได้อย่างแนบเนียน สถานที่ที่เบคโดฮยองจะทำการก่อสร้างรีสอร์ทนั้นคือภูเขาที่ดาเฮและฮาริว ฝังร่างของพ่อของดาเฮเอาไว้ เบคโดฮยองว่าการที่จะก่อสร้างได้ต้องตัดภูเขาลูกนั้นและเอาต้องเผชิญหน้ากับพวกกลุ่มปกป้องสิ่งแวดล้อม แต่ดาเฮไม่ได้จดจ่อกับเรื่องรีสอร์ทมากนัก ในตอนกลับคอนโดดาเฮคิดมากเรื่องศพและภูเขาลูกนั้นจนเป็นลมล้มพับไปตรงทางเข้าซึ่งเบคโดฮุนมาเห็นพอดี เขาพาเธอขึ้นไปพัก และโทรศัพท์กลับไปต่อว่าพี่สาวที่ใช้งานดาเฮจนเป็นลม เบคโดฮยองไปดูม้าตัวใหม่ที่ฟาร์มแห่งหนึ่ง เธอขี่ม้าออกนอกฟาร์มไป ฮาริวไปสมัครงานที่ฟาร์มเลี้ยงม้า เขาพบเบคโดฮยองกำลังมีปัญหาเมื่อม้าที่เธอขี่ออกมากำลังพยศ เขาเข้าไปช่วยไว้ทำให้รู้ว่าเกือกม้ามีปัญหาทำให้เท้าม้าเป็นแผล “ คิดว่าเกือกอันนี้คงต้องเปลี่ยนแล้วนะครับ และคุณควรจะจูงมันกลับอย่าขี่มันกลับเลยดีกว่า ” ฮาริวไปสมัครงานที่ฟ...

เมื่อใกล้ถึงวันที่ดาเฮจะกลับ อึนบยอลรบเร้าให้ฮาริวโทรศัพท์หาแม่ ฮาริวทนรบเร้าไม่ได้จึงโทรศัพท์ไปหาดาเฮ เพื่อนร่วมห้องของเธอเป็นคนรับสาย แม้ฮาริวจะพูดภาษาอังกฤษไม่เก่งนักแต่เขาก็พอเข้าใจได้ว่า ดาเฮกลับเกาหลีแล้ว ฮาริวรีบไปรอที่สนามบิน จูดาเฮบินกลับเกาหลีพร้อมกับเบคโดฮุน ตอนที่ฮาริวมาถึงสนามบินเธอก็ขึ้นรถลีมูซีนไปพร้อมกับเบคโดฮุนแล้ว เบคโดฮุนให้ดาเฮไปพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งส่วนตัวเขาจะกลับบ้าน เป็นการกลับบ้านล่วงหน้า เขาไม่บอกที่บ้านก่อนเพราะถ้าที่บ้านรู้คงยกโขยงกันมารับเขา และเขาเองก็เห็นว่าไม่มีใครมารับดาเฮเลย ฮาริวรอดาเฮที่สนามบินจนค่ำมืด ก็ยังไม่พบเธอ ทุกคนที่บ้านดีใจกับการกลับมาของเบคโดฮุน โดยเฉพาะเบคจาฮักพอใจกับผลการเรียนของเขาอย่างมาก เบคโดฮยองออกอาการงอนเล็กๆ ที่เขาไม่บอกก่อน รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่เขาดูมีพฤติกรรมที่ดีขึ้น จูดาเฮเฝ้ามองที่รัดผมอันใหญ่ที่เธอตั้งใจซื้อมาให้อึนบยอล(ก่อนไปอเมริการอึนบยอลบ่นว่าเพื่อนมีที่รัดผมอันใหญ่ส่วนเธอมีแต่อันเล็กๆ) ฮาริวกลับบ้านโดยไม่มีดาเฮกลับไปด้วย น้าฮงเตรียมอาหารไว้ให้ จึงบ่นว่าผักกาดเยอะแยะที่เตรียมไว้คงกินกันไม่หมดเพราะมีแต่ดาเฮที่ชอบ ฮาริว...

Queen of Ambition @ Yawang เรื่องย่อ ตอนที่ 3 จูดาเฮตะลึงกับภาพที่เห็น เธอเดินถอยออกมา ชนกับแทคเบที่ออกมาจากอีกห้อง “ เขาทำมากี่ปีแล้ว ” “ 5 ปีมาแล้วเขาอยากหาเงินค่าลงทะเบียนเรียนให้เธอ ” ดาเฮยังสับสนกับความจริงที่ได้รู้ เธอไม่ให้แทคเบบอกฮาริวว่าเธอรู้เรื่องนี้ แล้วเธอก็กลับบ้านไป ในขณะที่ฮาริวยังคงทุ่มเทกับการทำงาน ระหว่างทางกลับบ้านเธอนึกไปถึงอดีตวันที่เธอบอกฮาริวว่าเธอจะสละสิทธิ์การเรียนและหางานทำแทน ฮาริวเอาเงินให้เธอและบอกว่าเขาทำงานได้ดี จึงได้เงินมาก ดาเฮพยายามทำใจอย่างมาก ในตอนเช้าฮาริวเอาน้ำผลไม้ปั่นที่ได้จากร้านคาราโอเกะมาปั่นให้ลูกดื่มเหมือนเคย แต่ดาเฮห้ามไว้ และว่ามันได้มาจากสถานที่สกปรก “ เธอก็เคยกิน มันจะเป็นอะไร เอาผลไม้ที่เหลือจากที่ทำงานมาให้กินมันผิดอะไรนักหนาเหรอ.. !” ดาเฮอารมณ์เสียและไปลงที่อึนบยอล เมื่อเห็นว่าขนมของอึนบยอลอยู่ในกระเป๋าของเธอ “ แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่างเอาของมาใส่กระเป๋าแม่ !!” ดาเฮออกไปทำงานทั้งๆ ที่ยังทะเลาะกับฮาริว เธอพบว่าหัวหน้าบอกพนักงานใหม่คนอื่นๆให้มาก่อนเวลา 30 นาที วันนี้จึงกลายเป็นว่าเธอมาสาย ฮาริวเห็นว่าดาเฮลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านจึงเอาไ...

จูดาเฮกลับบ้านด้วยอาการเหม่อลอย พบฮาริวที่กำลังทำความสะอาดบ้านให้เธอ “ นี่กล่องอะไร เธอไม่ผ่านการฝึกงานเหรอ ” ฮาริวทักเมื่อเห็นเธอเข้าบ้านพร้อมกล่องใส่ของ “ มันเป็อย่างนี้ได้ยังไง ...ไม่บอกเหตุผลเลยด้วยซ้ำ ” ดาเฮระเบิดอารมณ์ และขอเวลาอยู่คนเดียวซักพัก ฮาริวจึงกลับไปเงียบๆ เบคโดฮุนรู้ว่าพ่อของเขายุบทีมฮอกกี้ จึงรีบไปหาพ่อ โดฮุนเห็นว่าพ่อของเขากำลังขึ้นรถออกไป จึงรีบวิ่งไปหาโดยไม่ทันระวังถูกรถชนอาการสาหัส ระหว่างรอผลตรวจของเบคโดฮุน เบคโดฮยองเห็นมิสคอลจากจูดาเฮในโทรศัพท์ของโดฮุน และเห็นข้อความขอความช่วยเหลือในการนัดเจอเบคโดฮยองจากจูดาเฮ เธอโมโหและขว้างโทรศัพท์นั้นทิ้ง อัยการชาแจวุงกำลังรอผลอาการของพ่อด้วยความกังวล ซองซูจองมาถึง ทั้งคู่จะเข้าไปดูอาการ ชาแจวุงเดินชนกับเบคโดฮยองพอดี ทั้งสองไม่ได้ใส่ใจอะไรกันเพียงแต่กล่าวขอโทษกันเท่านั้น อาการของเบคโดฮุนแม้ว่าจะพ้นอันตรายแล้วแต่เขาจะกลับมาเล่นกีฬาไม่ได้อีก จูดาเฮหาโอกาสพบเบคโดฮยองที่โรงพยาบาลจนได้ เบคโดฮยองต่อว่าที่จูดาเฮคิดจะจับน้องชายของเธอ ดาเฮพยายามปฏิเสธ แต่ก็ยังถูกไล่ออกมา ดาเฮหมดความอดทนจึงต่อว่าเบคโดฮยองกลับ “ ฉันเป็นคนจนที่พยายามจะ...